Dingetje.

Dingetje.

In 2015 werd ik 30, en ik vond dat best een dingetje. 30. Dan moet je weten wat je wilt met je leven, wat je doelen zijn, welk werk je leuk vindt. Persoonlijk heb je alles op rolletjes. Waarom zou je nog iets verande ren?

Maar stiekem vond ik mijn werk (in de gehandicaptenzorg) helemaal niet zo leuk meer. Er moest dus iets veranderen.

Ik heb altijd getekend. Op school zat ik achterin de klas eigen stripjes te bedenken, tijdens mijn studie maakte ik aantekeningen in stripteken-vorm en op het werk zat ik tijdens vergaderingen soms een hele plaat te tekenen. Als ik daar nou eens mijn geld mee kon verdienen? Ik had geen idee hoe, hoewel ik wel veel vrienden kende die al werkte als freelancer. Ik wist dat het hard werken zou worden. Maar ik wilde het in ieder geval een jaar proberen.

Op mijn werk veranderde ik mijn vaste baan in een invalcontract. Leek me wel zo slim. Niet meteen het financiële koord door knippen maar zorgen voor een veilig vangnet als het niets zou worden. Ik zorgde voor een website en besloot dat ik alles aan zou grijpen als tekenaar wat ik kon.

Na een half jaar heb ik mijn invalcontract in de zorg opgezegd omdat ik te vaak nee moest zeggen tegen collega’s die mij vroegen voor een dienst. Het ging namelijk enorm goed.

Niet dat ik verdronk in de geldstromen die binnen kwamen. Maar ik had het gevoel dat het ging werken. Dat kwam door 2 dingen;

  • Ik was dan maar net freelancer, ik publiceerde al 10 jaar lang strips online en had een groot netwerk van tekenaars om mij heen die mijn werk kenden. Het merendeel van de klussen die ik binnen kreeg kwamen via die tekenaars die zelf niet konden en de bedrijven doorverwezen naar mij. Zo tof. Ik heb menig bierpakket laten bezorgen bij de tekenaars die mij klussen hebben bezorgd. Echt, een netwerk is goud.
  • Ik ben nooit een priegelige, schetsende tekenaar geweest. Ik heb daar het geduld niet voor. Het liefst zet ik een tekening snel raak neer in een paar lijnen. Daar bleek commercieel gezien veel vraag naar door bedrijven die een live tekenaar nodig hebben bij vergaderingen, bijeenkomsten, events. Nog steeds is sneltekenen het merendeel van mijn opdrachten. Het is een mooie combinatie van persoonlijk contact en creatief maximaal presteren.

Afgelopen maand werd ik 33. Ik vind dat nog steeds best een dingetje. Maar ik weet nu wel wat ik wil met mijn leven, alles gaat op rolletjes. En, het belangrijkst; ik doe werk dat ik leuk vind.

Voorstraat

Voorstraat

De Voorstraat in Utrecht is een vrij drukke straat waar ik mijn studio heb. Boven het cafe van de ACU deel ik aan de voorkant een fijne ruimte met andere creatieve zelfstandigen. In de zomer staan de ramen open en hoor ik alles langskomen. Bussen, fietsen, auto’s, maar ook veel schreeuwende mensen. Er zit een daklozenopvang om de hoek en de plaatselijke logee begint de dag graag met een zwaar biertje. En met schreeuwen.

Ik vind het leuk en houd van de stadse reuring, maar de schreeuwende mensen ga ik liever uit de weg. Laatst liep ik naar de overkant van de studio om een vuilniszak in een container te doen. Van een afstand zag ik hem al zitten naast de container. Een zware, chagrijnig ogende man op een bankje. Rode drankneus. Priemende ogen. Ik kwam dichterbij en ik voelde dat dit een contactmoment zou worden. Ik zag hem, hij zag mij. Ik kwam dichterbij, in zijn territorium. Als een leeuw die een gazelle ziet naderen.

En hij zou vast een mening hebben over de zak die ik in de container kwam doen. Dat de container niet van mij is, of dat de zak stinkt, of wat doe ik hier eigenlijk, dit is zijn straat, ga weg.

Maar de man keek me aan en zei heel vriendelijk: Goedemorgen!

Toen ik weg liep voelde ik mij heel dom.

BLOG

Dit is het blog van Rob van Barneveld (1985, Utrecht, hoi). Hier plaats ik stukjes over de dingen die ik doe.

Check ook Pussloose;