Tekenen Tot Je Vonken Ziet: zo maakte ik mijn tweede Utrechtse stripsprookje.
Striptekenaar Rob van Barneveld uit Utrecht vertelt hoe zijn stripalbum Tekenen Tot Je Vonken Ziet ontstond: van webcomic en Weerdsluis tot een album mèt ronde hoekjes.
10/26/20264 min lezen
Na De Gouden Poes wist ik het zeker: de Tovenaar die in de Utrechtse Domtoren woont, was nog lang niet klaar met avonturen beleven. Dus begon ik in maart aan een nieuw verhaal: Tekenen Tot Je Vonken Ziet. Weer een sprookje dat zich in Utrecht afspeelt, maar dit keer met een onhandige, onzekere Tovenaar in de hoofdrol. In deze blog vertel ik hoe het album is ontstaan, van de eerste pagina's in mijn nieuwsbrief tot de presentatie op de MUS.
Een vervolg met wind in de rug
Ik begon aan dit verhaal op een mooi moment. De Gouden Poes was genomineerd voor Jeugdstripalbum van het Jaar, als enige zelfuitgegeven album tussen strips van grote uitgevers. Ik won niet, maar die nominatie voelde als een flinke aanmoediging om door te gaan. Bovendien was De Gouden Poes inmiddels in een oplage van 6000 exemplaren uitgedeeld aan de vrijwilligers die hielpen bij de verkiezingen in Utrecht. Genoeg reden dus om een nieuw verhaal te beginnen.
Waar het verhaal over gaat
De Tovenaar ziet op een avond bij de kroeg een vreemde poes, die er ineens vandoor gaat en in het water springt. Nieuwsgierig als hij is, springt de Tovenaar erachteraan. Hij komt terecht in een magische onderwaterwereld, en daar raakt hij natuurlijk zijn toverstafje kwijt.
Wat volgt is een soort existentiële crisis, met kabouterfeestjes en toverthee. Zijn poes Boris is daar na een tijdje wel een beetje klaar mee en regelt een privé-tekenles voor hem. Ondertussen staat het toverstafje nog aan, en gebeuren er onder water veel te veel magische dingen. De Tovenaar moet het dus echt terughalen.
Toen ik begon, wilde ik eigenlijk weer een poezenverhaal maken. Maar de Tovenaar bleek zo onhandig dat ik hem een grotere rol moest geven. Zo werd het meer een verhaal over gedachten, onzekerheid en hoe je problemen oplost.
Utrecht als decor: het geheim van de Weerdsluis
Net als De Gouden Poes speelt dit verhaal zich af in Utrecht. Als ik naar Utrecht Centraal loop, ga ik het liefst via de Weerdsluis. Dan zie ik de Domtoren en de Singel, en word ik blij. Het is ook de plek van de Visdeurbel, en op warme dagen ligt de kade vol mensen die langzaam smelten in de zon.
Maar bij dat water vroeg ik me ook altijd af: wat gebeurt daaronder? Toen ik dit verhaal bedacht, was het dan ook logisch dat de Weerdsluis de toegang werd tot de onderwaterwereld van de Tovenaar.
Elke week nieuwe pagina's
Net als bij De Gouden Poes deelde ik het verhaal in delen via mijn nieuwsbrief Verhalen uit Robstad. Elke week of twee kwamen er nieuwe pagina's bij. Zo konden lezers het verhaal volgen terwijl het nog groeide, en kreeg ik onderweg al reacties. Dat houdt je scherp, en het geeft energie om door te tekenen.
Alles opnieuw inkleuren
Halverwege liep ik ergens tegenaan. Na pagina 38 merkte ik dat de kleuren niet goed werkten. Ik had gekozen voor oranje, geel en roze. Op zich een vrolijke combinatie, maar in de strip werd het veel te schreeuwerig. Het is een beetje alsof je wilt dansen met iemand die er niets van bakt.
Dus heb ik alle pagina's opnieuw ingekleurd. Ik zocht naar kleuren die wel goed samen konden dansen, en kwam uit bij blauw, paars en roze. Dat kostte tijd, en daardoor kon ik een poos minder delen dan ik wilde. Maar het verhaal is er veel rustiger en sterker van geworden.
Een tweede verhaal is lastiger dan het eerste
De Gouden Poes floepte er eigenlijk zomaar uit. Bij dit tweede verhaal had ik ineens hogere eisen aan mezelf. Het moest nòg beter en nòg dikker. Dat gaf meer gedoe dan ik had verwacht.
Daar komt bij dat ik alles zelf doe. Het verhaal, de tekeningen, het inkleuren, maar ook de socials, filmpjes, een persbericht en een plek voor de presentatie. Soms zou een vermenigvuldigmachine handig zijn: een iemand die tekent, een iemand die koffie haalt, en een iemand die om bedtijd gewoon de stekker eruit trekt.
Het album: dikker, met ronde hoekjes
Het resultaat is een album dat tien pagina's dikker is dan De Gouden Poes. Het heeft hetzelfde A5-formaat met ronde hoekjes, en het is met hetzelfde plezier getekend. Ik ben er trots op.
Eerst wilde ik een crowdfunding starten, maar uiteindelijk koos ik voor een pre-order. Op 13 juni presenteerde ik het album op de MUS, de Markt voor Unieke Stripmakers in de Utrechtse bibliotheek aan de Neude. Dat is een markt waar alleen makers staan die hun eigen werk verkopen, zonder uitgeverijen of stripwinkels. Ik help de MUS al een paar jaar organiseren, dus het voelde extra goed om daar mijn nieuwe album te laten zien.
Wie het album bestelt, krijgt het gesigneerd, met een persoonlijke tekening en een sticker. Je kunt het nog steeds bestellen in mijn webshop.
Op weg naar een reeks
Met Tekenen Tot Je Vonken Ziet zet ik voorzichtige stappen richting een reeks. De Tovenaar is nog niet klaar met dingen beleven, en ik wil nog veel meer laten zien van Utrecht en van hoe poezen leven in onze fijne stad. Verhalen bedenken is verslavend, dus wie weet ligt er al een derde verhaal te wachten.
Ben je benieuwd naar mijn andere strips en illustraties, of zoek je een striptekenaar uit Utrecht voor een eigen project? Bekijk dan mijn strips en illustraties of stuur me een berichtje.
Zin om samen te werken?
Heb je een vraag over een fijne illustratie of wil je een plaat waar de vonken vanaf vliegen? Stuur een berichtje en ik neem zo snel mogelijk contact op!
rob@roodgras.nl
Telefoon
06-21613072
